ทำตีมเสร็จซะที...
เนื่องจากเป็นคนที่มีความสามารถทางศิลปะห่วยแตกมากถึงมากที่สุด มันก็เลยมีรูปโฉมออกมาเป็นเช่นนี้แหละ
ทนๆ ไปหน่อยละกัน
นี่เป็นครั้งแรกจากครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ที่ตั้งใจว่าจะเขียนบล็อกออกสู่สายตาประชาชนเสียที
เนื่องด้วยคุย msn กับน้องคนหนึ่งเมื่อวานในเรื่องการทำบล็อก มันมีบล็อกที่นี่นี่แหละ แต่เราเขียนประจำอีกทีนึง ซึ่งปิดเป็นไพรเวตเอาไว้ มันส่วนตัวและสบายใจดี เขียนให้ตัวเองอ่านเอง
นัยๆ ว่าเป็นไดอารี่นั่นล่ะ
ความจริงก็อยากเขียนบล็อกแบบนี้มานานแล้วนะ แต่ว่าเขียนทีไรก็รู้สึกเกร็งทุกที คงจะเป็นเพราะว่ามีคนอ่านมั้ง
เคยเป็นกันมั่งมั้ยหว่า มีความคิดความรู้สึกแต่ถ่ายทอดออกมาให้น่าอ่านน่าสนใจไม่เป็น
แต่ยังไงก็คงไม่มีใครมาสนใจอยู่แล้วแหละ...
ขึ้นหัวข้อไว้ว่าอารมณ์ ยังไม่ได้เขียนอะไรเกี่ยวกับอารมณ์ซักนิด
555
เรื่องของเรื่องก็คืออารมณ์ไม่ค่อยจะปกติเท่าไหร่นั่นล่ะ ไม่มีอะไรหรอก
บางทีก็แย่เหมือนกันนะ
คนเราทุกคนเกิดมาก็ต้องมีอารมณ์ ความรู้สึก
และบ่อยครั้งที่คนเรามักจะทำอะไรโดยที่ยึดถือความรู้สึกตัวเองเป็นที่ตั้ง
แน่นอน...ไม่งั้นโลกจะมีปัญหามากมายได้อย่างไร
คำว่าเห็นแก่ตัวคงจะไม่เกิดขึ้น หากคนเราไม่ชอบทำตามใจตัวเอง
อย่างบางเวลา่ที่เราโกรธ เราเศร้า เราเหงา
เราอยากมีใครสักคนอยู่ข้างๆ เราอยากได้คำปลอบใจ
ไม่ใช่คำแนะนำให้ปัญหาคลี่คลาย
บางเรื่องที่รู้สึกไม่ดี
ก็อยากให้คนฟังทำแค่ "รับรู้" "เข้าใจ"
อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่การ "ชี้นำ" หรือ "ติเตียน"
เช่น
"ง่วงแต่ไม่อยากนอน"
คุณจะรู้สึกอย่างไรกับสองคำพูดนี้ ระหว่าง
"เป็นอะไรรึป่าว"
กับ
"ก็ฝืนหน่อยสิ เดี๋ยวง่วงมากๆ ก็หลับไปเองแหละ"
เหตุการณ์ต่อมา
"ไม่ชอบไอ้นี่เลยว่ะ มันหาว่ากูโง่"
คำตอบที่ 1
"เค้าอาจจะไม่ได้ตั้งใจก็ได้นะเว่ย มึงคิดมากไปเองป่าว"
คำตอบที่ 2
"อือ กูเข้าใจ"
ยกตัวอย่างในเหตุการณ์ที่สอง ถ้าคุณเลือกคำตอบที่ 1 ก็แล้วไป เราไม่มีความเห็น
แต่ถ้าคุณเลือกคำตอบที่สอง โอเคว่ามันอาจจะไม่ดีเท่าคำตอบแรก แต่คุณเข้าใจมั้ย ว่า ณ อารมณ์นั้น
คนพูดเค้าพูดด้วยความรู้สึกใด?
ถ้าเค้าโกรธ เราคิดว่าคำพูดแรกมันก็ไม่ต่างอะไรไปจากน้ำมันราดเข้าไปในกองไฟ มีแต่ทำให้เสียกับเสีย
แต่คำพูดต่อมามันเป็นการปลอบใจ มันอาจจะไม่ต้องเป็นคำพูด มันอาจจะเป็นอะไรก็ได้ที่แสดงว่า ไม่ว่าไอ้อีกตัวจะทำท่าบ้าบออาละวาดฟาดหางซักแค่ไหน เราก็จะอยู่ตรงนั้นรอคอยให้มันสงบแล้วค่อยทำให้มันคิดอะไรขึ้นมาบ้าง
คนเราไม่ได้มีความรู้สึกในด้านบวกเสมอไป
เพียงแต่ว่าไอ้เวลาที่เรารู้สึกแย่ๆ รู้สึกกับใครในทางลบ
เราจะจัดการกับความรู้สึกนั้นได้ดีแค่ไหน
หรือจะให้อารมณ์ร้ายๆ นั้น แผดเผาเราและคนรอบข้างต่อไป
มันก็ต้องขึ้นอยู่กับแต่ละคนแล้วล่ะ
หูย นี่ตูมาบ่นอะไรวะเนี่ย ยาวชิบ แถมไม่รู้เรื่องอีกต่างหาก
เนื่องจากเป็นคนที่มีความสามารถทางศิลปะห่วยแตกมากถึงมากที่สุด มันก็เลยมีรูปโฉมออกมาเป็นเช่นนี้แหละ
ทนๆ ไปหน่อยละกัน
นี่เป็นครั้งแรกจากครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ที่ตั้งใจว่าจะเขียนบล็อกออกสู่สายตาประชาชนเสียที
เนื่องด้วยคุย msn กับน้องคนหนึ่งเมื่อวานในเรื่องการทำบล็อก มันมีบล็อกที่นี่นี่แหละ แต่เราเขียนประจำอีกทีนึง ซึ่งปิดเป็นไพรเวตเอาไว้ มันส่วนตัวและสบายใจดี เขียนให้ตัวเองอ่านเอง
นัยๆ ว่าเป็นไดอารี่นั่นล่ะ
ความจริงก็อยากเขียนบล็อกแบบนี้มานานแล้วนะ แต่ว่าเขียนทีไรก็รู้สึกเกร็งทุกที คงจะเป็นเพราะว่ามีคนอ่านมั้ง
เคยเป็นกันมั่งมั้ยหว่า มีความคิดความรู้สึกแต่ถ่ายทอดออกมาให้น่าอ่านน่าสนใจไม่เป็น
แต่ยังไงก็คงไม่มีใครมาสนใจอยู่แล้วแหละ...
ขึ้นหัวข้อไว้ว่าอารมณ์ ยังไม่ได้เขียนอะไรเกี่ยวกับอารมณ์ซักนิด
555
เรื่องของเรื่องก็คืออารมณ์ไม่ค่อยจะปกติเท่าไหร่นั่นล่ะ ไม่มีอะไรหรอก
บางทีก็แย่เหมือนกันนะ
คนเราทุกคนเกิดมาก็ต้องมีอารมณ์ ความรู้สึก
และบ่อยครั้งที่คนเรามักจะทำอะไรโดยที่ยึดถือความรู้สึกตัวเองเป็นที่ตั้ง
แน่นอน...ไม่งั้นโลกจะมีปัญหามากมายได้อย่างไร
คำว่าเห็นแก่ตัวคงจะไม่เกิดขึ้น หากคนเราไม่ชอบทำตามใจตัวเอง
อย่างบางเวลา่ที่เราโกรธ เราเศร้า เราเหงา
เราอยากมีใครสักคนอยู่ข้างๆ เราอยากได้คำปลอบใจ
ไม่ใช่คำแนะนำให้ปัญหาคลี่คลาย
บางเรื่องที่รู้สึกไม่ดี
ก็อยากให้คนฟังทำแค่ "รับรู้" "เข้าใจ"
อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่การ "ชี้นำ" หรือ "ติเตียน"
เช่น
"ง่วงแต่ไม่อยากนอน"
คุณจะรู้สึกอย่างไรกับสองคำพูดนี้ ระหว่าง
"เป็นอะไรรึป่าว"
กับ
"ก็ฝืนหน่อยสิ เดี๋ยวง่วงมากๆ ก็หลับไปเองแหละ"
เหตุการณ์ต่อมา
"ไม่ชอบไอ้นี่เลยว่ะ มันหาว่ากูโง่"
คำตอบที่ 1
"เค้าอาจจะไม่ได้ตั้งใจก็ได้นะเว่ย มึงคิดมากไปเองป่าว"
คำตอบที่ 2
"อือ กูเข้าใจ"
ยกตัวอย่างในเหตุการณ์ที่สอง ถ้าคุณเลือกคำตอบที่ 1 ก็แล้วไป เราไม่มีความเห็น
แต่ถ้าคุณเลือกคำตอบที่สอง โอเคว่ามันอาจจะไม่ดีเท่าคำตอบแรก แต่คุณเข้าใจมั้ย ว่า ณ อารมณ์นั้น
คนพูดเค้าพูดด้วยความรู้สึกใด?
ถ้าเค้าโกรธ เราคิดว่าคำพูดแรกมันก็ไม่ต่างอะไรไปจากน้ำมันราดเข้าไปในกองไฟ มีแต่ทำให้เสียกับเสีย
แต่คำพูดต่อมามันเป็นการปลอบใจ มันอาจจะไม่ต้องเป็นคำพูด มันอาจจะเป็นอะไรก็ได้ที่แสดงว่า ไม่ว่าไอ้อีกตัวจะทำท่าบ้าบออาละวาดฟาดหางซักแค่ไหน เราก็จะอยู่ตรงนั้นรอคอยให้มันสงบแล้วค่อยทำให้มันคิดอะไรขึ้นมาบ้าง
คนเราไม่ได้มีความรู้สึกในด้านบวกเสมอไป
เพียงแต่ว่าไอ้เวลาที่เรารู้สึกแย่ๆ รู้สึกกับใครในทางลบ
เราจะจัดการกับความรู้สึกนั้นได้ดีแค่ไหน
หรือจะให้อารมณ์ร้ายๆ นั้น แผดเผาเราและคนรอบข้างต่อไป
มันก็ต้องขึ้นอยู่กับแต่ละคนแล้วล่ะ
หูย นี่ตูมาบ่นอะไรวะเนี่ย ยาวชิบ แถมไม่รู้เรื่องอีกต่างหาก
